Καιροί ου μενετοί

Παρακολουθούμε τον τελευταίο καιρό μια διαρκή ένταση, πίεση και διακαή πόθο, πολλών, εντός και εκτός Ελλάδας, για "συναίνεση". Αλήθεια, τι είναι αυτό που τώρα έγινε απαραίτητο και αναγκαίο για να την ζητάμε όλοι (πολιτικοί και μη, Έλληνες και ξένοι); Είναι μια εξασφάλιση για τους πιστωτές μας; Είναι η αναζήτηση της εκταμίευσης της περίφημης 5ης δόσης για εμάς; Είναι μια ιδέα που άρχισε να ωριμάζει για την Ελλάδα; Η μια αρχή του τέλους για το πολιτικό σύστημα; 

Φυσικά δεν εννοώ την αρχή του τέλους του πολιτεύματός μας, αλλά την πραγματική αλλαγή για ένα σάπιο, κουρασμένο και φυσικά διεφθαρμένο σύστημα, που από τη μεταπολίτευση και μετά άρχισε να ανδρώνεται και λίγο αργότερα να γιγαντώνεται.

Παρακολούθησα τις τελευταίες μέρες μια συνέντευξη, που δημιούργησε αίσθηση και σχολιάστηκε τόσο σε διάφορα μπλογκς, όσο και στην τηλεόραση. Ο Παύλος Τσίμας φιλοξένησε στην εκπομπή του τον ακαδημαϊκό Βασίλειο Μαρκεζίνη. Απόγονος πολιτικής οικογένειας, ο οποίος δεν ασχολήθηκε με την πολιτική και αποφάσισε να μιλήσει και να έρθει στο προσκήνιο της χώρας μας, μια ώρα δύσκολη για τους Έλληνες, στα 70 του περίπου χρόνια. Πολλοί είπαν ότι "έσφαξε με το βαμβάκι" κυβερνήσεις (νυν και πρώην) και μάλιστα χωρίς να "μασήσει" τα λόγια του, μα με πολλή ευγένεια. 

Δεν θα σχολιάσω τα λεγόμενά του περί οικονομικής κρίσης της χώρας μας σε αυτήν την ανάρτηση. Θα ήθελα όμως να σταθώ στην κρίση που ανέφερε, όσο αφορά την εξωτερική μας πολιτική και τις μειονότητες. Είναι γεγονός ότι εδώ και χρόνια η χώρα μας ακολουθεί μια "αλλόκοτη" τακτική στην πολιτική για τις μειονότητες. Είναι λάθη που πηγάζουν από τον καιρό της Μικρασιατικής καταστροφής και την ανταλλαγή πληθυσμών. Παρόλα αυτά, είναι σημαντικό το στοιχείο που δίνει λέγοντας ότι η οικονομική κρίση είναι κάτι που βιώνουμε σήμερα (φυσικά και αύριο) αλλά τις συνέπειες τις βλέπουμε από τώρα. Αντίθετα, την κρίση στην εξωτερική μας πολιτική την πληρώνουμε και την ζούμε, πολύ αργότερα, όταν θα είναι αργά για να κάνουμε κάτι. Τι μπορεί να γνωρίζει ο κ. Μαρκεζίνης; Είναι θεωρητική η προσέγγιση ως ακαδημαϊκού ή είναι κάτι βαθύτερο;

Ζω σε μια ακριτική περιοχή της Ελλάδας, που αναφέρθηκε ο κ. Μαρκεζίνης, με πληθώρα μειονοτήτων και μάλιστα σε μεγάλο ποσοστό. Βιώνω καθημερινά την συνύπαρξη με συμπολίτες μου άλλου θρησκευτικού δόγματος, τους οποίους δεν θα ήθελα να δω ως "εχθρούς" αλλά ως "φίλους". Η τακτική που ακολουθούν διαδοχικές κυβερνήσεις, εδώ και πολλά χρόνια, είναι μια τακτική βασισμένη στην καχυποψία και στον αποκλεισμό αυτών των ανθρώπων, δηλώνοντας με έμμεσο ή άμεσο τρόπο ότι δεν είναι Έλληνες, αλλά κάτι "άλλο". Η μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης, δεν είναι ομογενοποιημένη, όπως παρουσιάζεται. Υπάρχουν πολλές διαφορές μέσα σε αυτήν την κοινότητα, που κανείς Υπουργός Εξωτερικών ή αρμόδιος υπηρεσιακός παράγοντας, δεν φρόντισε να τις κάνει διακριτές και να χαράξει μια πολιτική προσέγγισης και αφομοίωσης (με την θετική έννοια της λέξης).

Δεν θα ήθελα σε καμία περίπτωση να εκχωρήσω κανένα δικαίωμα σε κανέναν να προσεταιρισθεί μια κοινωνική ομάδα που γεννήθηκε, ζει, δημιουργεί και πεθαίνει στην χώρα μου. Η επιλογή του αποκλεισμού είναι για όσους έχουν κάτι να κρύψουν, και εμείς σαν χώρα δεν έχουμε κανένα λόγο να κρύψουμε τίποτα.

Οι Έλληνες γνωρίζουμε πολύ καλά να ζούμε με τα λίγα. Είναι δύσκολο για εμάς όμως, να ζούμε χωρίς εθνική υπερηφάνεια. Ο τωρινός πρωθυπουργός όταν μίλησε για εκχώρηση της εθνικής μας κυριαρχίας, έκανε αίσθηση και μάλιστα προξένησε ρίγη και σφοδρές αντιδράσεις. 

Η αλήθεια είναι ότι κάτι γίνεται είτε πίσω από τα κλειστά γραφεία, είτε κάτω από τα τραπέζια, και σίγουρα δεν το γνωρίζουμε ως απλοί, κοινοί θνητοί Έλληνες. Ένα κανάλι το οποίο είναι φανερά φιλοκυβερνητικό (MEGA) πρόβαλλε μια συνέντευξη ενός ακαδημαϊκού Έλληνα, που ζει στο εξωτερικό, στην οποία μόνο θετικά λόγια δεν ακούστηκαν για την σημερινή διακυβέρνηση. 

Πολλοί αναφέρονται σε μια περαιτέρω ανάμειξη του κ. Μαρκεζίνη στα πολιτικά δρώμενα της χώρας μας. Δεν το γνωρίζω αυτό...

Η αλήθεια είναι ότι στο πολιτικό σκηνικό της Ελλάδας έχει καιρό να εμφανιστεί ένας ΑΓΝΟΣ Έλληνας πατριώτης...

Μην με ρωτήσετε αν είναι ο κ. Μαρκεζίνης αυτός, ούτε αυτό το γνωρίζω...

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Κάρολος Παπούλιας υποδέχθηκε προχθές τον Αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης με τη φράση "Καιροί ου μενετοί". Δεν γνωρίζω τι εννοούσε ο κ. Πρόεδρος με αυτό την αρχαία φράση του Περικλή, αλλά υπάρχει μια ρήση που λέει ότι μέσα από μια μεγάλη κρίση, γεννιούνται ευκαιρίες και η αλήθεια είναι ότι οι ευκαιρίες δεν περιμένουν...

Εγώ με τη σειρά μου θα πω... οψόμεθα...