Πολιτική ή Πολιτικοί

Στη σημερινή Ελλάδα που ζούμε, δουλεύουμε και αναπνέουμε, αναφωνούμε όλοι ότι φτάσαμε στο τέλμα και δυστυχώς ή ευτυχώς εν μέρει είναι αλήθεια.

Ευθύνεται κάποιος; Οι προηγούμενοι, οι νυν, οι επόμενοι; Όλοι αναθεματίζουμε τα πάντα και καταριόμαστε τη χώρα μας. Μια χώρα που για την πορεία της ευθυνόμαστε όλοι εμείς. Έχουμε αφορίσει εδώ και καιρό τους πολιτικούς μας εθνοπατέρες, θαρρείς και μόνοι τους γίνονται πολιτικοί ή βουλευτές! Είναι μια κατάσταση άρρωστη που τις περισσότερες φορές οδηγεί σε λυπηρά αποτελέσματα όχι μόνο στην πολιτική τους μορφή, αλλά κυρίως στην κοινωνική.

Πιστεύω ακράδαντα πως η κοινωνία μας έχει ακόμα αποθέματα και ευτυχώς έχει ανθρώπους που μπορούν να εμπνεύσουν, να δημιουργήσουν και να "σπρώξουν" δυνάμεις και άτομα. Ανθρώπους με οράματα και φρέσκες, νέες ιδέες που θα αλλάξουν νοοτροπία και κυρίως θα δώσουν ελπίδα - υλοποιήσιμη - στο νέο ηλικιακά δυναμικό αυτής της χώρας.

Δυστυχώς συνδέσαμε την πολιτική με τους πολιτικούς και αυτό αμαυρώνει και "καίει" όποιονδήποτε θέλει να δώσει σε αυτήν την χώρα κάτι άλλο από αυτό που είχε μέχρι σήμερα. Πόσες φορές ακούσαμε το γνωστό "Α! και αυτός σαν τους άλλους είναι, ή αν δεν είναι θα γίνει"! Τώρα τελευταία ακούω αυτή τη φράση όλο και πιο συχνά και αναρωτιέμαι... Αν όλοι αυτοί (εμείς) που είναι αγανακτισμένοι από τούτους τους πολιτικούς που είχαμε μέχρι σήμερα, εκφράζονται έτσι για κάποιον νεοεισερχόμενο, ποιόν περιμένουνε για να αλλάξει αυτήν την κατάσταση;

Ένας "ανοικτός διάλογος" δεν χρειάζεται να γίνει. Φτάνει πια με τους διαλόγους και τις διαβουλεύσεις. Ο κάθε ένας από εμάς θέλει να δει έργα, πραγματική βιώσιμη και ουσιαστική ανάπτυξη με γερά θεμέλια και όχι το σάπιο υπόγειο που γιγάντωνε τόσα χρόνια στην χώρα μας και έτρωγε τις βάσεις του οικοδομήματος που λέγεται Ελλάδα.

Κανένας δεν πίστεψε στις δυνατότητες αυτής της χώρας και των Ελλήνων. Θεωρούσαν προσωπικό τους φέουδο μια δεξαμενή ψηφοφόρων που τους "βόλευαν", καθώς και ένα γρανάζι από το δημόσιο τομέα. Τώρα που φτάσαμε στο χείλος του γκρεμού, ζητάνε από ανθρώπους, που πολύ πιθανόν δεν είχαν γεννηθεί όταν οι ίδιοι κυβερνούσαν, να πληρώσουν τα σπασμένα της προηγούμενης γενιάς, που "τα φάγανε μαζί με τους πολιτικούς". Όλοι αυτοί και μαζί και οι γονείς μας, οι θείοι μας, κ.α. συνέβαλαν στην απερίγραπτη νοοτροπία "τι με νοιάζει εμένα που θα τα βρει το κράτος", επιθυμώντας να διατηρήσουν θέσεις και κεκτημένα.

Φτάσαμε σαν κοινωνία να πιέζουμε νέους ανθρώπους, τα παιδιά μας να σπουδάσουν για να βρουν μια θέση στο δημόσιο, "να εξασφαλιστούν". Εύλογο ερώτημα "όποιος δουλεύει και είναι πραγματικά καλός στη δουλειά του, είναι άνεργος σε αυτή τη χώρα;" Τότε γιατί να κινδυνεύει ο απόφοιτος αριστούχος του Οικονομικού από το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας να μείνει άνεργος και να θέλει εξασφάλιση στο δημόσιο τομέα; Και αν όλα αυτά τα παιδιά που βγαίνουν με νέες γνώσεις και ιδέες στην αγορά εργασίας, έχουν σαν όνειρο και στόχο το "δημόσιο", σε αυτή τη χώρα ποιος θα δημιουργήσει κάτι για να πληρωθούν όλοι αυτοί;

Ας μην αφήσουμε όλη αυτήν την κατάσταση να συνεχιστεί. Εϊναι κρίμα για τα όνειρά μας και τα θέλω μας. Είναι κρίμα για τα παιδιά μας.

Πολιτικοποιημένοι πρέπει να είμαστε όλοι. Την κομματικοποίηση να αποφύγουμε.

Η πολιτική είναι υγιές στοιχείο της κοινωνίας μας και βασικό συστατικό της δημοκρατίας. Πρέπει να το υπερασπιστούμε!